ପାଣି ଫୋଟକା

ପୂନେଁଇ ଘଡ଼ିର ପାହାନ୍ତିଆ ଜହ୍ନ ଆଲୁଅ । ମାଟି କୂଅରୁ ତେଣ୍ଡା ବାହାଲ ଭିଡ଼ି ଜମିକୁ ପାଣି ମଡ଼ାଇ ଚାଲିଥାଏ ଶ୍ରୀଧର । ବାହାଳିରେ ବନ୍ଧା ବାଉଁଶକୁ ଭିଡ଼ି କୂଅ ଭିତରକୁ ବାଲଟି ଛାଡ଼ି ଦେଉଥାଏ । ବାଲିଟିରେ ପାଣି ଭରି ଆଣି ଲୋଧାରେ ଢାଳି ଦେଉଥାଏ ଆଖି ପିଛୁଳାକେ । ବାହାଳିର ଶେଷ ମୁଣ୍ଡରେ ବନ୍ଧା ମାଟି ଆଉ କୁଟାରେ ତିଆରି ବାଲୁଅଟି ପାଣି ବାଲଟିକୁ ଭିଡ଼ି ଆଣେ କୂଅ ଭିତରୁ । ଚଇତା ଲୋଧାରେ ପାଣି ଢାଳି ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହୋଇ ଗାଇ ଚାଲିଥାଏ ମଜାଳିଆ ଢଗ କେତେ ଧାଡ଼ି । ଶୁଣିବାକୁ କେହି ନାହିଁ, ସେଇ ଜଙ୍ଗଲ ପାଖ ଜମିିରେ । ସେ ନିଜେ ଗାଉ ଥାଏ ଆଉ ଶୁଣୁଥାଏ । ପାହାନ୍ତିଆ ପହରରୁ  ଗହୀର ମଝିକୁ କିଏ ବା କାହିଁକି ଆସିବ ? ରାତି ପାହି ଆସିଲାଣି । ପୂର୍ବାହ୍ନ ଆକାଶରେ ନାଲି ସୁର୍ଯ୍ୟ ନୀଳ ଆକାଶକୁ ନାଲି ରଂଗରେ ଭିଜେଇବା ପ୍ରୟାସରେ । ତେଣ୍ଡାଳ ଚଇତାର ଦେହରୁ ଗମ ଗମ ହୋଇ ବାହାରୁଥାଏ ଝାଳ ବିନ୍ଦୁ । ଝାଳ ଟୋପା ଗୁଡ଼ିକ ଝରି ପଡ଼ି ଲିନ ହେଇ ଯାଉଥାଏ କୂଅ ପାଣିରେ । କୂଅ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିବା କାଠ ଗଣ୍ଡିରେ ଠିଆ ହୋଇ ପୂର୍ବାହ୍ନ ଆକାଶକୁ ଚଇତା ଚାହିଁଲା ବେଳକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କିରଣ ତା ମଇଳା ମୁହଁକୁ ଚକ୍ ଚକ୍ କରିଦେଉଥାଏ ।  ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡିଆଟେ ମାରି ଓହ୍ଲାଇ ଆସିଲା ତେଣ୍ଡା ଛାଡ଼ି । ପାଖ ନଟିରୁ କରଞ୍ଜ କାଠି ଖଣ୍ଡେ ଭାଙ୍ଗି ଆଣି ଦାନ୍ତ ଘସା ଶେଷ କଲା  । ଗାମୁଛା କାନିରେ ବାନ୍ଧି ଘରୁ ଆଣିଥିବା ମୁଢିରୁ କଳେ ପାଟିରେ ପକାଇ ଦେଲା । ନୋଧା ମୁହଁରୁ ପାଣି କେତେ ଢୋକ ପିଇ ସକାଳର ଜଳଖିଆ ସରିଗଲା ତା’ର ।ପୁଣି ତେଣ୍ଡରେ ଚଢିଲା ବଳକା ପାଣି ମଡ଼େଇବାକୁ । ତେଣ୍ଡେରେ କେତେଭାର ପାଣି ଉଠାଇବା ପରେ ଦୂରରୁ କାହାର ଡାକ ଶୁଭାଗଲା । ଶ୍ରୀଧର ବୋଲି କେହି ଡାକଟେ ଛାଡ଼ିଲା । ଖଣ୍ଡେ ଦୂରରେ ପଡ଼ିଥିବା ମାଟି ରାସ୍ତାରେ ଠିଆ ହୋଇ କେହି ତାକୁ ଡାକୁଥିବା ସେ ଜାଣି ପାରିଲା । ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲା, ବୋଧେ ଚଇତିର କିଛି ହେଲା । ପୋଖତା ହେବାର ଥିଲା, ବୋଧେ ଦଃୁଖଶୁଳ ଆରମ୍ଭ ହେଲାଣି । ତେଣ୍ଡା ଛାଡ଼ି ଦୈାଡ଼ିଲା ଶ୍ରୀଧର ବନ୍ଧ ରାସ୍ତାକୁ । ରାସ୍ତା ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ପଡ଼ୋଶୀ ବିତିଆ । ଧଇଁ ଶଇଁ ହୋଇ ଶ୍ରୀଧର ପଚାରିଲା କଣ ହେଲା? ବିତିଆ କହିଲା , ନୂଆବୋଉ ଡାକୁଛି । ବେଗ ଆ । ଶ୍ରୀଧର ଧାଇଁଲା ବିତିଆ ସାଥିରେ । ତେଣ୍ଡାରେ ସେମିତି ବାଲଟି ଝୁଲୁଛି । ବାଲଟିରେ ଥିବା କଣାରୁ ଥୋପା ଥୋପା ହୋଇ ପାଣି ଗଳୁଛି । ଧାର ହୋଇ ବୋହିଥାନ୍ତା ଯଦି ଶ୍ରୀଧର ସେ କଣାରେ ନଡ଼ା ଖଣ୍ଡେ ଗୁଞ୍ଜି ନଥାନ୍ତା ।ଶ୍ରୀଧର ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ଚଇତି ବସିଛି ମାଟି ବୋଳା ରୁଆଇ କାନ୍ଥକୁ ଆଉଜି । ଗେରସ୍ତକୁ ଦେଖି କାନ୍ଦି ପକେଇଲା । କହିଲା ମୋତେ ଡାକ୍ତରଖାନା ନେଇ ଚାଲ । ଭାରି ଡର ଲାଗୁଛି । ଚଇତିର ମୁଣ୍ଡ ଆଉଁସାଇ ଶ୍ରୀଧର କହିଲା ତୁ କ’ଣ ନୂଆ ହେଇଛୁ । ଏଇଟାକୁ ତୋର ପାଞ୍ଚୁଟା ହବ । ଆଉ ଡରୁଛୁ କିଆଁ । ଠାକୁରଙ୍କୁ ଡାକେ ଭଲରେ ଭଲରେ ପିଲାଟା ହେଇଯାଉ । ମୁଁ ମାଆ ପାଖରେ ମାନସିକ କରିଛି ।  ସବୁଥର ପରି ଠାକୁର ପିଲାଟେ ଦେଇ ଏଥର ବି ନେଇ ନ ଯାଆନ୍ତୁ । ଆଉ ଡାକ୍ତରଖାନା ଗଲେ ଆମେ ମାନସିକ ପୁରୁଣ କରିବା କେମିତି । ପ୍ରଶ୍ନ କଲା ଶ୍ରୀଧର ଚଇତିକୁ, ତୁ କଣ ଜାଣିନୁ ମୋ ସମ୍ବଳ କ’ଣ? ମୁଁ ଯାଉଛି ଆର ସାହି ନଖି ନାନିକୁ ଡାକି ଆଣିବି । ସଂପୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସାରିଥିବା ପରୀକ୍ଷାର ଫଳାଫଳ ସର୍ବଦା ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ହୋଇଥାଏ । ପରୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ପଡ଼େ ନତୁବା ବିଫଳ ହୋଇ ପୁଣିଥରେ ପରୀକ୍ଷାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରାଯାଏ । ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଖୁସିରେ ଆତ୍ମହରା ହୋଇଯାଏ ମଣିଷଟିଏ, ମାତ୍ର ବିଫଳ ପାର୍ଥୀ ଧର୍ଯ୍ୟର ସୀମା ବଢିଯାଏ ଦୂରରୁ ଦୁରାନ୍ତର । ବିଫଳତାର ସ୍ୱାଦ ଚାଖି ସାରିବା ପରେ ସମୟର କଷାଣ ଘାତରେ ଧୋଇମାଜି ହୋଇ ପରୀକ୍ଷାର୍ଥୀ ଅଭିଜ୍ଞତା ହାସଲ କରେ । ସେଇ ଅଭିଜ୍ଞତାକୁ ନେଇ ନିଜର ଜୀବନ ରାସ୍ତାକୁ ପକ୍କା ରାସ୍ତାରେ ପରିଣତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ । ତା’ ଜୀବନ ସହ ଯୋଡ଼ି ହୋଇଥିବା ସଂସାରଟି ପାଇଁ ହସଖୁସି ସାଉଣ୍ଟେ । ଚେଷ୍ଟା କରେ ହସଖୁସି ଭିତରେ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ପାଇଁ ପରିବାରକୁ । ଯୋଉ ପରିବାରର କାନ୍ଧରେ କାନ୍ଧ ମିଶାଇ ତା’ କାନ୍ଧର ବୋଝକୁ ହାଲୁକା କରିଦେବ । ଚଇତା ଖୁସି ହାର ମାନିଛି ନିଜର ଗରିବ ପଣିଆ ଆଗରେ । ବାଡ଼ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଯାଇଛି ତା’ ଜୀବନ ରାସ୍ତାରେ ଏଇ ଗରିବି । ସେଇ ଗରିବି ପରିକ୍ଷାରୁ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ସେ ଦେଇ ଚାଲିଛି ପରୀକ୍ଷା ପରେ ପରୀକ୍ଷା । ଜୀବନ ପରୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ତା’ ସହ ବାନ୍ଧି ହୋଇଯାଇଥିଲା ଚଇତି ଯେବେ ଚଇତାକୁ ଏକୋଇଶ ହୋଇଥିଲା । ଚଇତାର ବାପା ମରିବା ଆଗରୁ ଘରକୁ ବୋହୂଟିଏ ଆଣିବାକୁ ଜିଦ ଧରିବାରୁ ପାଖ ଗାଁର ଚଇତିକୁ ବାହା ହୋଇଥିଲା । ସେବେଠାରୁ ଚଇତି ସଂଘର୍ଷ କରିଚାଲିଛି ଚଇତାକୁ ପରୀକ୍ଷାରେ ବିଜୟୀ କରିବାକୁ ।ହେଲେ ନାରୀ ଜୀବନର ବଡ଼ ପରୀକ୍ଷାରେ ଚଇତି ବାରମ୍ବାର ବିଫଳ ହୋଇଚାଲିଛି । ଛୁଆ ଜନମ ହୁଅନ୍ତି ସତ କିନ୍ତୁ ତା କୋଳର ଉଷୁମୁ ପାଇବା ଆଗରୁ ଆଖି ବୁଝି ଦିଅନ୍ତି ସବୁ ଥର । ଚାରଟି ଛୁଆ ଚାଲି ଯାଇଛନ୍ତି । ନଖି ନାନୀକୁ ସାଙ୍ଗରେ ଧରି ଚଇତା ଫେରିଲା ଘରକୁ । ଚଇତି ଯନ୍ତଣାରେ ଛଟପଟ ହେଉଥାଏ । ନଖି ନାନୀ ଘର ଭିତରକୁ ଗଲା କି ଅଇଲା । ଚଇତାକୁ କହିଲା ଶୀଘ୍ର ଡାକ୍ତରଖାନା ଯିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କର । ହାଲୁକା ଶୁଖିଗଲା ଚଇତାର । ଡାକ୍ତରଖାନା ନେବାକୁ ସମ୍ବଳ କାଇଁ । ଯେଉଁ ଦିପଇସା ସଞ୍ଚୟ କରିଛି ମାଆଙ୍କ କାମରେ ଲଗେଇବ ବୋଲି ମାନସିକ କରିଥିଲା । ହେଲେ ଏବେ?ନଖି ନାନୀ ପାଟି କରି କହିଲା, ଆରେ ଭାବୁଛୁ କ’ଣ ? ଶୀଘ୍ର କିଛି କର, ନହେଲେ ତାକୁ……ଚଇତା ପାଟି ଖନି ବାଜି ଗଲା । ଧାଇଁଲା ଚଇତା ବିତିଆ ପାଖକୁ । ତା’କୁ ପଠେଇ ପାଖ ଗାଁ ରୁ ଅଟୋ ଡାକି ଆଣି ଚଇତାକୁ ନେଇଗଲା ଡାକ୍ତରଖାନା । ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ଚଇତିର ହୋସ ନଥିଲା । ନର୍ସ ମାନେ ଚଇତିକୁ ଟେକି ନେଲେ ଭିତରକୁ । ଘଣ୍ଟେ, ଦି ଘଣ୍ଟା, ଚାରି ଘଣ୍ଟା ଗଲା ଚଇତା ସେମିତି ବାରଣ୍ଡାରେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାଏ । ସାଙ୍ଗରେ ଆସି ଥିବା ନଖି ନାନି ଆସି କହି ଦେଉଥାଏ, ବ୍ୟସ୍ତ ହଅନା ଧୈଯ୍ୟ  । ଚଇତା ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରିବା ଛଡ଼ା ତା’ର ଉପାୟ କିଛି ନଥିଲା । ଡାକ୍ତର ନର୍ସ ଭିତର ବାହାର ହେଉଥାନ୍ତି । କେହି କିଛି କହୁ ନଥାନ୍ତି । ପଚାରିଲେ ଉତ୍ତର ବ୍ୟସ୍ତ କାହିଁ ହଉଛ, ଅପେକ୍ଷା କର । ସଞ୍ଚ ଗଡ଼ିବା ବେଳକୁ ନଖି ନାନୀ ଭିତରୁ ଆସି କହି ଦେଇ ଗଲା, ପୁଅରେ ଚଇତିର ଝିଅଟେ ହେଇଛି । ଖୁସିରେ ଆତ୍ମହରା ହୋଇଗଲା ଚଇତା । ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରି ଠାକୁରାଣିଙ୍କୁ ମନେ ମନେ କେତେ କ’ଣ କହିଗଲା । ମାଆଲୋ ତୁ ମୋ ଡାକ ଶୁଣିଛୁ । ତୋତେ କୋଟି କୋଟି ଜୁହାର । ହେଲେ ଚଇତାର ସେ ଖୁସି ପାଣି ଫୋଟକା ଭଳି ମିଳେଇ ଗଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ଶୁଣିଲା ଚଇତି ତା କାମ ଶେଷ କରି ଚାଲିଗଲା । ଚାଲିଗଲା ଦୂରକୁ, ବହୁତ ଦୂରକୁ ।

କ୍ରିଦାଶପୁର,ନୟାଗଡ଼

୭୩୭୭୭୧୦୦୯୭